Έχει Ο Άνθρωπος Επίγνωση Της Συνειδησιακής Του Κατάστασης;

Nikolaos Divinis Έχει Ο Άνθρωπος Επίγνωση Της Συνειδησιακής Του Κατάστασης; Άρθρα

Έχει Ο Άνθρωπος Επίγνωση Της Συνειδησιακής Του Κατάστασης;

Οι άνθρωποι είναι μωρά και φέρονται ως ενήλικες. Είναι βρέφη, αναλογικά με την απεραντοσύνη της ύπαρξης, τα οποία φροντίζονται, καθοδηγούνται, μεγαλώνουν, διδάσκονται, θεραπεύονται.

Εάν οι άνθρωποι είχαν επίγνωση της συνειδησιακής τους κατάστασης όλα θα ήταν διαφορετικά. Για να μην την έχουν, όμως, σημαίνει ότι χρειάζεται να την κατακτήσουν/καλλιεργήσουν, ώστε να απολαύσουν το δώρο της ζωής.

Μας έχει δοθεί ένας χώρος, η Γη, για να δημιουργήσουμε, να καλλιεργηθούμε, να απολαύσουμε, να ωριμάσουμε και εμείς δεν το εκτιμάμε.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα ένα μωρό.

Το μωρό βρίσκεται στο σπίτι με τους γονείς του, των οποίων απολαμβάνει την φροντίδα χωρίς να συνειδητοποιεί τη σπουδαιότητα που έχουν για τη ζωή του (το ταΐζουν, το προσέχουν). Ταυτόχρονα γίνονται και άλλες διεργασίες, π.χ. οι γονείς δουλεύουν, αγοράζουν τα απαραίτητα για την οικογένεια, πληρώνουν λογαριασμούς, διαχειρίζονται μια καθημερινότητα… Και εκείνο θεωρεί ότι όλα τα κάνει μόνο του, ότι όλα εξαρτώνται από εκείνο και ότι όλα γίνονται για εκείνο. Μπορεί ακόμα και να παραπονιέται, να γκρινιάζει και να ζητά πράγματα που οι γονείς κρίνουν ότι μπορεί να μην είναι η ώρα να του τα δώσουν. Τότε κλαίει, αλλά πώς οι γονείς να του δώσουν να καταλάβει, όταν δεν μπορούν να συνεννοηθούν; Όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί το μωρό ακόμα δεν ομιλεί.

Γιατί άραγε δεν δείχνει εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που το φροντίζουν και θέλουν το καλύτερο για εκείνο; Εάν έδειχνε εμπιστοσύνη και ταπεινότητα, θα απολάμβανε την φροντίδα των γονιών του, αντί να την βιώνει με παράπονο και γρίνια.

Πού θα δώσει ο γονιός τα δώρα του πιο εύκολα, σε ένα γκρινιάρικο μωρό ή σε ένα ευτυχισμένο, υπάκουο μωρό;

Η ζωή είναι δώρο, χρειάζεται να εκτιμηθεί για να κερδηθεί. Με παιχνίδι και ευτυχία. Όχι με γρίνια και μιζέρια.